پیرمرد ویولن‌زن مثل هر پنج‌شنبه صبح روی نیمکت چوبی پارک نشست. آمده بود. نیمکتش انگار که جای مقدسی باشد، هیچ‌وقت در آن ساعت توسط اهالی پارک اشغال نمی‌شد. بدون هیچ حرفیمطالعه نوشته

می‌خواست کوچه را برگ‌پوش کند تا رد خاطراتش گم شود. تابستان بود. به درختان نگاه کرد و گفت:« از برگ‌هایتان به من قرض بدهید تا فراموش کنم.» درختان به تابستان نگاهمطالعه نوشته

او از «شهپاد» و «پهباد» و «تاماهاک» می‌گفت، دیگری درباره مدل‌های هوش مصنوعی و واقعیت مجازی بحث می‌کرد. او روی نقشه دنبال «کنارک» و «جاسک» و «سیریک» می‌گشت، دیگری دنیا رامطالعه نوشته

دختر روی نیمکت چوبی برگ‌های رنگارنگ باران ‌خورده را شمرد. کودکی با چکمه‌های قرمز رنگ، گل و لای پر شده در چاله را روی برگ محبوبش ریخت. صدای شادمانه کودک ومطالعه نوشته

زندگی‌ام روزمرگی است. شنبه‌هایم، شنبه است، یکشنبه‌هایم، یکشنبه و… چهارشنبه‌هایم هم چهارشنبه. اما این روزمرگی با روزمرگی‌های دیگران فرق دارد. یعنی همیشه سعی‌ کرده‌ام متفاوت باشد، درست از وقتی که نویسندگیمطالعه نوشته