«دبی فورد» در این کتاب بیش از همه چیز به اهمیت یکی شدن هر انسان با دنیای درون خودش توجه می‌کند. یکپارچگی با دنیای پیچیده‌ای که کشف آن و پذیرفتن ویژگی‌های نامطلوب در کنار خوبی‌ها راهنمایی برای هدایت انسان به سمت زندگی بهتر است. دنیای درون هر فرد دنیایی از تضادهاست؛ دنیایی تشکیل شده از خیر و شر. همه ما در سایه شخصیت اصلی و ظاهری خودمان چند شخصیت فرعی هم داریم که مجموعه آن‌ها خود وجودی‌مان را رو تشکیل می‌دهد. همان‌طور که شخصیت‌های دوست‌داشتنی مثل مهربان، بخشنده، راستگو و …داریم، در نقطه مقابل هم شخصیت‌های منفی مثل خشن، خسیس، دروغگو هم داریم که البته پذیرش آن‌ها سخت است. وجود هر کسی پر از این تضادهاست که برای حرکت در مسیر رشد و هر تغییر مثبت در زندگی شناختن و پذیرش تک تک آن‌ها ضروری است.

در تصوراتم وجود هر انسان را مثل یک اتوبوس فرض می‌کنم که مسافران آن شخصیت‌های فرعی درونی منفی و یا مثبت هستند. مسافرانی که هر از گاهی لازم است در سفر به درون با تک‌تک آن‌ها خوش و بش کنیم و موهبت‌ داشتن‌شان را پیدا کنیم. باید قبول کنیم که حتی ویژگی‌های به ظاهر مطرود این دنیا هم بی‌دلیل درون‌مان شکل نگرفته‌اند و هر کدام درسی برای ما دارند. مثلا اگر بپذیریم که عصبانیت و خشم در وجودمان نتیجه واکنش به یک بخش دیده نشده‌مان است، راهنمای خوبی در مسیر رشد ما خواهد بود. با پذیرش این جنبه می‌توانیم در موقعیت‌های خاص، خشم‌های معقول از خودمان بروز بدیم و مانع طغیان‌های غیر قابل کنترل بشویم. فقط در این صورت است که از یک انسان خشمگین غیرمنطقی به فردی که در زمان مناسب و به‌صورت کنترل شده خشم خودش را بروز می‌دهد، تبدیل می‌شویم. در حقیقت با پذیرش ویژگی‌های منفی شخصیتی، زندگی‌مان را از سلطه آن خارج می‌کنیم و با دنیای واقعی درون‌مان یکی می‌شویم. برای تجربه لذت واقعی در زندگی، لازم است که بپذیریم تضاد، جوهره اصلی هر انسانی است. زمانی‌که جنبه‌های منفی را درون‌مان زندانی می‌کنیم و دنبال سرپوش گذاشتن بر آن هستیم، با خودمان یکی نمی‌شویم. هر ویژگی شخصیتی منفی و مطرود یک آموزگار است و درسی برای ما دارد که یاد نگرفتن آن انکار طرح خارق‌العاده حیات و مانعی برای سفر روح است.

این کتاب جمله بسیار قشنگی دارد که به نظرم تلنگر نهایی برای هر کسی است که در مسیر توسعه فردی خودش حرکت می‌کند:

«هر گاه به درونم نگاه می‌کنم می‌توانم حداقل یک چهره جدید، صدای جدید و پیام جدید را کشف کنم. حتی تاریک‌ترین شخصیت‌های فرعی هدایایی دارند. کافیست مشتاق باشید، برای کشف هر کدام‌شان وقت بگذاریم و ندای حکیمانه آن‌ها را بشنویم. باید مشتاق باشید که برای کشف جهان درون خود وقت بگذارید. با جدی گرفتن این پیام است که می‌توانید زندگی خود را دگرگون کنید و تنها در این حالت است که متوجه می‌شوید این توان را دارید تا زندگی‌تان را در مسیر دلخواه پیش برانید.»

نوشته مسافران خبیث اتوبوس درون اولین بار در آزاده عباسی. پدیدار شد.

سرشت و جوهره وجودی انسان زمانی‌که به این دنیا پا می‌گذارد، در بستر محیط اطراف و تحت نظارت والدین شکل می‌گیرد. تا زمانی‌که فرد به مرحله‌ای می‌رسد که دریافت‌های تازه‌اش از محیط او را به دیدن زندگی از نگاهی دیگر دعوت می‌کند. در این نقطه پرسش‌های بسیاری ذهن فرد را به خودش مشغول می‌کند و جستجو برای ماموریت اصلی‌اش آغاز می‌شود. نشانه‌های این تحول برای همه به نحوی در زندگی نمایان است، اما خوشبخت کسی است که  این نشانه‌ها را دنبال کند و با راهنمایی اطرافیان و ندای درونش به سمت مسیری که به خاظرش به این دنیا آمده است، حرکت کند. این همان نقطه عطف برای شروع تغییر اما راهی دشوار است که برای حرکت در آن توجه به شهود و اتکا به پتانسیل‌های ودیعه گذاشته شده در وجودمان بسیار اهمیت دارد.

اما درک این مسیر جز با عشق ممکن نیست. عشق به خویشتن و خالق. فقط آن زمان است که تغییر را با تمام وجود می‌پذیریم و با درک ماموریت الهی‌ خود پی می‌بریم که یگانه‌ای با وجودی منحصر به فرد هستیم. در این مرحله است که گام‌های بعدی را با اعتماد بیشتری برمی‌داریم. مسیری هم‌راستا با ندای دل و  اتکا به پتانسیل‌های درون. باید دگرگون شد و با وجود همه سختی‌های مسیر راه خود را مثل یک رود پیدا کرد. راهی که نیاز به شکیبایی، نگاهی تیزبین، تاملی ژرف، عملی استوار و پشتکاری خستگی‌ناپذیر دارد. باید اعجاز روح خود را در این مسیر باور کرد و آن را پرورش داد. برای یک طلوع، یک رویش، تجربه یک بهار و جرقه‌ای برای روشن کردن شمعِ «تولد دوباره».

به قول یک نویسنده ناشناس:

«تولد واژه‌ای است در پی معنا شدن، مفهومی است در تب و تاب رسیدن.

تولد بهانه‌ای  است برای دلتنگ خود شدن و  شانه‌ای است برای جستجوی خویش.»

نوشته تولد دوباره اولین بار در آزاده عباسی. پدیدار شد.